Mijn thuis is waar mijn ankers liggen
In een globaliserende wereld is het steeds belangrijker dat we ons ergens thuis voelen. Een veilige haven waar we onze ankers kunnen uitgooien. Maar wat betekent thuis voelen in Vlaanderen eigenlijk voor iemand wiens rootsoorspronkelijk elders lagen? Ten huize van Veli Yüksel weten ze er alles van.
Gentenaar Veli Yüksel heeft er net zijn ronde langs de lokale afdelingen in Gent en Eeklo opzitten. ‘Ik hou daar een goed gevoel aan over’, zegt de ex-VRT- journalist die onlangs de overstap maakte naar de politiek. ‘In het begin hadden de mensen terecht vragen. Ze wilden weten wie ik ben en waarom ik voor CD&V kies. Ik heb hen mijn uitleg gedaan. De mensen hebben daar positief op gereageerd en dat deed me veel plezier.’
De federale politiek gaat momenteel door een moeilijke periode en er zijn de problemen in de Gentse afdeling. Schrikte je dat dan niet af?
‘Neen. Uiteindelijk heb ik mijn keuze gemaakt vanuit mijn maatschappelijk engagement. Ik wil mijn steentje bijdragen en de ervaring die ik heb opgedaan in de journalistiek kan me daarbij helpen. Als journalist probeer je dingen in vraag te stellen die niet goed gaan, en zaken die wel goed gaan onder de aandacht te brengen. Dat moet je ook in de politiek doen.
Toen ik voor de VRT werkte voelde ik het vaak kriebelen om in de pen te kruipen en een opiniestuk te schrijven, maar dat was gewoon niet te verzoenen met mijn job bij een openbare omroep. Neem nu de moord op Joe Van Holsbeeck. Als verslaggever ben je ook een mens. Je bent betrokken, je wil een standpunt innemen, maar dat kon toen niet. Nu kan ik tenminste mijn gedacht zeggen.’
Blijft de vraag: waarom de keuze voor CD&V?
‘Tja, die vraag heb ik de afgelopen dagen natuurlijk tientallen keren moeten beantwoorden. Voor mij ligt die keuze voor de hand. CD&V is een beleidspartij, een partij die dingen wil veranderen in plaats van aan de zijlijn te staan roepen en tieren. En twee, de waarden van CD&V zijn me enorm genegen: de aandacht voor het gezin en het gemeenschapsgevoel, de solidariteit, maar vooral ook de verbondenheid tussen de mensen.
Als ik een aanbod van een andere partij had gekregen, zou het voor mij minder evident geweest zijn om de overstap te maken. Ik denk aan het kapitalistische, neoliberale verhaal van Open VLD dat alleen gunstig is voor mensen met geld. Of aan de betutteling van SP.A die alles wil laten regelen door de staat. CD&V geeft de mensen zelf de verantwoordelijkheid om iets van de samenleving te maken. Dat is voor mij essentieel.’
Als journalist volgde je jarenlang de binnenlandse actualiteit. Wat is jouw beeld van ‘de Vlaming’?
‘Ik ben eigenlijk twee soorten Vlamingen tegengekomen. Enerzijds behoorlijk bekrompen Vlamingen, die niet verder kijken dan hun eigen leefwereld. En anderzijds Europese Vlamingen die erg openstaan voor nieuwe ervaringen. Als ik voor een reportage iemand van de eerste soort interviewde, vroeg die me na het gesprek wel eens: ‘En bij jullie? Hoe gaat dat daar dan?’ Waarop ik steevast antwoordde: ‘wat bedoel je “bij jullie”? Ik ben Veli. Ik leef hier, woon hier, werk hier. Ik bén één van jullie!
Wat is immers de definitie van de Vlaming? Dat je alleen stoofvlees met frieten eet? Dat je van tijd tot tijd naar de kermis gaat? Is dat de Vlaamse identiteit? Dan ken ik heel veel slechte Vlamingen. Hier werken, wonen, belastingen betalen, je kinderen naar school brengen, de taal spreken. En verder: je houden aan de rechten en plichten van de samenleving. Kortom, deelnemen aan het maatschappelijke leven. Dat maakt iemand tot Vlaming. Dat zijn de belangrijkste ankerpunten, zowel voor autochtonen als voor allochtonen.’
Wellicht zijn dat niet toevallig de politieke thema’s waarop je je wil concentreren?
‘Onderwijs is het beste instrument dat mensen hebben om hun toekomst te verzekeren, om samenlevingsproblemen te vermijden, om hier te kunnen functioneren. Het probleem is dat veel jonge allochtonen het verkeerde referentiekader voor ogen hebben. Ze spiegelen zich aan het land van hun roots , eerder dan aan het land waarin ze leven. Ook ik had dat referentiekader niet, maar ik had al snel begrepen dat er iets niet klopte. En dus begon ik te kijken hoe autochtone vrienden dat deden, studeren bijvoorbeeld. Niemand heeft me dat geleerd. De dag dat ik afstudeerde in het middelbaar kreeg ik van de directeur een woordenboek cadeau. Dat was het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.
Maar wat stel ik zoveel jaren later vast? Dat er onder de tweede en derde generatie allochtonen, die hier geboren zijn, nog steeds jongeren zijn die gebrekkig Nederlands praten. Dat gaat er bij mij niet in. Ze moeten mij dat eens komen uitleggen. Mijn oudste dochter is perfect tweetalig. Zij kan moeiteloos overschakelen naar perfect Nederlands. Maar je moet daar tijd in steken.’
Ook verbondenheid is een CD&V-thema dat je erg aan het hart ligt. Daar kunnen Vlamingen waarschijnlijk nog iets van Turken leren?
‘Je moet dat natuurlijk niet overdrijven, maar als Turken goed nieuws willen delen wordt er inderdaad van alles georganiseerd. En als er iets slechts gebeurd is troosten mensen elkaar. Ik heb van thuis uit meegekregen dat dit belangrijk is. De vergrijzing maakt heel veel mensen eenzaam. Sommigen zien dagenlang geen mens. Dat is toch triestig? Dan denk ik dat we als samenleving ergens tekort schieten. En dat is één van de thema’s die mij enorm aanspreekt bij CD&V. Neem nu het verhaal van Midden de mensen: daar gaat het toch over? Jongeren gaan toch ook een pint drinken om onder de mensen te zijn? Maar als CD&V dat zegt wordt dat weggelachen en wollig genoemd. Ik denk dan: gelukkig zijn er nog partijen die daar een punt van willen maken.’
In een globaliserende wereld is het steeds belangrijker dat we ons ergens thuis voelen. Een veilige haven waar we onze ankers kunnen uitgooien. Maar wat betekent thuis voelen in Vlaanderen eigenlijk voor iemand wiens rootsoorspronkelijk elders lagen? Ten huize van Veli Yüksel weten ze er alles van.
Gentenaar Veli Yüksel heeft er net zijn ronde langs de lokale afdelingen in Gent en Eeklo opzitten. ‘Ik hou daar een goed gevoel aan over’, zegt de ex-VRT- journalist die onlangs de overstap maakte naar de politiek. ‘In het begin hadden de mensen terecht vragen. Ze wilden weten wie ik ben en waarom ik voor CD&V kies. Ik heb hen mijn uitleg gedaan. De mensen hebben daar positief op gereageerd en dat deed me veel plezier.’
De federale politiek gaat momenteel door een moeilijke periode en er zijn de problemen in de Gentse afdeling. Schrikte je dat dan niet af?
Blijft de vraag: waarom de keuze voor CD&V?
Als ik een aanbod van een andere partij had gekregen, zou het voor mij minder evident geweest zijn om de overstap te maken. Ik denk aan het kapitalistische, neoliberale verhaal van Open VLD dat alleen gunstig is voor mensen met geld. Of aan de betutteling van SP.A die alles wil laten regelen door de staat. CD&V geeft de mensen zelf de verantwoordelijkheid om iets van de samenleving te maken. Dat is voor mij essentieel.’
Als journalist volgde je jarenlang de binnenlandse actualiteit. Wat is jouw beeld van ‘de Vlaming’?
Wat is immers de definitie van de Vlaming? Dat je alleen stoofvlees met frieten eet? Dat je van tijd tot tijd naar de kermis gaat? Is dat de Vlaamse identiteit? Dan ken ik heel veel slechte Vlamingen. Hier werken, wonen, belastingen betalen, je kinderen naar school brengen, de taal spreken. En verder: je houden aan de rechten en plichten van de samenleving. Kortom, deelnemen aan het maatschappelijke leven. Dat maakt iemand tot Vlaming. Dat zijn de belangrijkste ankerpunten, zowel voor autochtonen als voor allochtonen.’
Wellicht zijn dat niet toevallig de politieke thema’s waarop je je wil concentreren?
‘Onderwijs is het beste instrument dat mensen hebben om hun toekomst te verzekeren, om samenlevingsproblemen te vermijden, om hier te kunnen functioneren. Het probleem is dat veel jonge allochtonen het verkeerde referentiekader voor ogen hebben. Ze spiegelen zich aan het land van hun roots , eerder dan aan het land waarin ze leven. Ook ik had dat referentiekader niet, maar ik had al snel begrepen dat er iets niet klopte. En dus begon ik te kijken hoe autochtone vrienden dat deden, studeren bijvoorbeeld. Niemand heeft me dat geleerd. De dag dat ik afstudeerde in het middelbaar kreeg ik van de directeur een woordenboek cadeau. Dat was het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.
Maar wat stel ik zoveel jaren later vast? Dat er onder de tweede en derde generatie allochtonen, die hier geboren zijn, nog steeds jongeren zijn die gebrekkig Nederlands praten. Dat gaat er bij mij niet in. Ze moeten mij dat eens komen uitleggen. Mijn oudste dochter is perfect tweetalig. Zij kan moeiteloos overschakelen naar perfect Nederlands. Maar je moet daar tijd in steken.’
Ook verbondenheid is een CD&V-thema dat je erg aan het hart ligt. Daar kunnen Vlamingen waarschijnlijk nog iets van Turken leren?
