Deze 20m²-affiche hangt op een twintigtal plaatsen in Gent. Voor CD&V is de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober begonnen!

Over enkele weken, op 8 juni om precies te zijn, begin het Europees Kampioenschap voetbal in Oekraïne en Polen. De afgelopen dagen hebben heel wat Europese leiders laten weten dat ze het EK in Oekraïne zullen boycotten. Reden is de toestand van oud-premier en huidig oppositieleidster Joelia Timosjenko, die een omstreden straf van zeven jaar uitzit wegens machtsmisbruik. De voorbije dagen doken beelden op waarop Timosjenko duidelijke tekenen van mishandeling vertoont.

Uit protest tegen deze wantoestanden lieten onder meer de voorzitter van de Europese Commissie Barroso, EU-commissaris Reding, bondskanselier Merkel en het Nederlandse kabinet en koningshuis verstaan dat ze Euro 2012 niet zullen bijwonen. Op die manier willen ze de diplomatieke druk op het regime van president Janoekovitsj opvoeren en hun verbolgenheid uiten over de behandeling van Timosjenko.

In de plenaire vergadering van het parlement stelde ik minister-president Kris Peeters de vraag welke houding de Vlaamse regering in deze kwestie zal aannemen.

Peeters antwoordde dat ook de Vlaamse Regering afwezig blijft. “Vlaanderen hecht veel belang aan respect voor de mensenrechten”, zo zei hij. “Vandaar het besluit dat niemand van de Vlaamse regering aanwezig zal zijn op het EK. De situatie van Timosjenko moet verbeteren.”

Ik ben verheugd dat de Vlaamse ministers wegblijven van het EK in Oekraïne. Ik pleit niet voor een ‘politieke van de lege stoel’, maar op deze manier geeft de regering een krachtig signaal, niet alleen aan het regime van Janoekovitsj, maar ook aan andere regimes die de mensenrechten met de voeten treden. Ik hoop dat de federale regering dit voorbeeld volgt.

Op 24 juni 2010 en op 14 februari 2012 stelde ik een schriftelijke vraag aan minister Smet om te peilen naar het aantal ingediende dossiers en de doorlooptijd. In de periode van september 2009 tot september 2010 bedroeg de gemiddelde doorlooptijd 4,5 maanden, inclusief de wachttijd voor het ontvangen van bijkomend opgevraagde documenten en van het advies van de hogescholen of universiteiten. In de periode 2010-2011 is die gemiddelde afhandelingstermijn echter opgelopen tot 181 dagen. Bovendien wordt in dit laatste geval pas geteld van het moment dat het dossier volledig is.

In de Europese richtlijn 2005/36 en in de Lisbon Recognition Convention wordt een afhandelingstermijn van 4 maanden als norm naar voren geschoven. Het is duidelijk dat Vlaanderen die norm niet haalt, en dat de toestand bovendien in de verkeerde richting evolueert.

Minister Smet heeft in zijn beleidsbrief opgenomen dat hij inspanningen zou doen om de gelijkwaardigheid van buitenlandse diploma’s sneller te erkennen. Hij beloofde werk te zullen maken van de automatische erkenning van diploma’s uit de Bolognalanden, en op de eerste plaats van die uit Nederland. Er zijn reeds enkele stappen gezet, onder meer met het Besluit van de Vlaamse Regering houdende vaststelling van de academische gelijkwaardigheid van Nederlandse diploma’s van het hoger onderwijs, maar toch zien we dat ook in de periode 2010-2011 de Nederlanders goed zijn voor het hoogste aantal erkenningsaanvragen. De minister had in oktober 2010 een lijst beloofd van Nederlandse diploma’s die automatisch gelijkwaardig zijn met hun Vlaamse equivalent, maar die lijst is er op vandaag nog steeds niet.

Op 1 mei 2012 start NARIC-Vlaanderen met een nieuw systeem van dossierafhandeling, waarbij de dossiers met een precedent (zonder adviesverlening door de instellingen) en met eenvoudige adviesverlening niet meer chronologisch volgens datum van indiening worden afgewerkt, maar via een snellere procedure. Ik hoop dat dit nieuwe systeem zoden aan de dijk brengt en de gemiddelde doorlooptijd aanzienlijk verkort.

Ik ben zeer tevreden met de invoering van deze steunmaatregel, die een stimulans zal betekenen voor de hele Vlaamse audiovisuele sector, zowel op het vlak van culturele uitstraling als wat de economische impact betreft.

De federale tax shelter, ingevoerd in januari 2003, heeft al in grote mate bijgedragen aan de verbetering van het investeringsklimaat in de Belgische audiovisuele sector. Maar internationale producties worden vaak afgeleid naar Wallonië en Brussel, waardoor de Vlaamse audiovisuele sector naast een deel van de inkomsten grijpt.

Screen Flanders zal vertrekken van het algemene principe dat er financiering kan worden verleend op voorwaarde dat het budget dat aan de producenten wordt toegekend, in het Vlaamse Gewest wordt uitgegeven. Elke euro die aan een producent wordt toevertrouwd, moet op zijn minst één euro audiovisuele uitgaven in het Vlaamse Gewest opbrengen. Er zal gewerkt worden met een oproepsysteem met een gesloten steunenveloppe. Een jury zal de projecten beoordelen op basis van vastgelegde criteria en zal een rangschikking opmaken.

De steunmaatregel ‘Screen Flanders’ is bedoeld voor lange speelfilms, d.w.z. lange fictie-, documentaire- of animatiefilms met een duur van minstens 60 minuten, en voor animatiereeksen die het culturele patrimonium van het Vlaamse Gewest verrijken. De maximale steun per project bedraagt 400.000 euro.

Voor de behandeling van de dossiers en de promotie en communicatie rond de maatregel zal het Agentschap Ondernemen een beroep doen op de deskundigheid van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF).

Vorige week werd ik door journalist Gunther Malin geïnterviewd over de stand van zaken. Onderstaand artikel werd gepubliceerd op de websites van StampMedia, Nieuws.be en De Wereld Morgen:

Humo deed onlangs het debat over reality-tv opnieuw oplaaien met een reeks over het format. 2BE besloot Oh Oh Cherso niet uit te zenden en verschillende instanties vroegen om een gedragscode voor reality-tv. Een maand later schetst Vlaams parlementslid Veli Yüksel (CD&V) de stand van zaken.

Vlaams parlementslid Veli Yüksel (CD&V) opperde in De Standaard het idee van zelfregulatie voor reality-tv. De vereniging Vlaamse Onafhankelijke Televisieproducenten (VOTP) verklaarde in dezelfde krant bereid te zijn om daaraan mee te werken. Ook VT4 was voorstander van zelfregulering in de sector. De storm is ondertussen gaan liggen, maar achter de schermen is er hard gewerkt.

Publiek debat

Kort na de publicatie van de Humo-reeks bracht Veli Yüksel het debat naar het Vlaams Parlement. “Uit verschillende gesprekken zijn een aantal zaken naar voren gekomen: misbruik van vertrouwen, schending van de privacy en enkele andere onethische zaken. Dat kon voor mij niet langer door de beugel”, verklaart Yüksel.

“Ik heb daarom voorgesteld dat de sector zichzelf een aantal regels oplegt. De omroepen en productiehuizen moeten zelf bepalen wat kan en niet kan”, gaat hij verder. Zowel de sector als Vlaams minister van Media Ingrid Lieten (SP.A) reageerden positief op zijn voorstel.

Naar aanleiding van zijn interpellatie in het Vlaams Parlement keurde de Vlaamse regering onlangs een motie goed. Daarin staan twee zaken: de vraag om een gedragscode die de sector zelf opstelt en de wens dat de VRT een voorbeeld blijft voor de andere omroepen.

Reality en minderjarigen

Het hele debat gaat over reality-tv in het algemeen, maar zal er in de gedragscode ook specifiek gekeken worden naar reality-tv met minderjarigen? “De deelname van minderjarigen moet kunnen, maar ze moeten zeker beter beschermd worden”, vindt Yüksel. “De algemene regels moeten ook voor hen gelden, maar misschien kunnen er wel enkele specifieke regels toegevoegd worden.”

De Vlaamse regering gaat daarin echter liever niet te ver. “We moeten nu ook niet overdrijven: er hoeft geen apart charter over minderjarigen te komen”, zegt Yüksel. “Ik stel voor dat de sector gewoon een aparte paragraaf of alinea toevoegt met betrekking tot minderjarigen.”

Bal in het kamp van de sector

“Tijdens informele gesprekken met enkele productiehuizen kregen we te horen dat ze geen regels nodig hebben, omdat alles al koosjer is. Als dat zo is, wat houdt hen tegen om de regels – die ze blijkbaar al volgen – in een code te gieten?”, vraagt Yüksel zich af. “Bovendien moeten ook commerciële bedrijven zich houden aan bepaalde regels, en zij die de gedragscode onderschrijven, hebben een concurrentieel voordeel op de rest.”

“We willen als overheid niet bepalen wat mag en niet mag in het reality-format. Wij willen wel dat er werk gemaakt wordt van een ‘code of conduct’”, zegt Yüksel. “Ik wil het initiatief aan de omroepen en de productiehuizen geven. Ze moeten zelf uit hun kot komen.”

Slaagkansen

Als de politiek het volledig aan de sector overlaat om een code op te stellen, lijkt het aannemelijk dat hun belofte dode letter blijft. Yüksel is echter optimistisch. “Ik ben ervan overtuigd dat er een ‘code of conduct’ komt”, zegt hij. “Nu worden de bonafide spelers meegesleurd door de malafide. De code biedt hen een opportuniteit om komaf te maken met het negatieve beeld van reality-tv.”

Het kabinet-Lieten meldt intussen dat de minister een brief gestuurd heeft naar de omroepen en productiehuizen met de vraag om snel gevolg te geven aan de motie. De VOTP zal haar leden alvast aanmoedigen om een gedragscode op te stellen. Kristof Demasure, woordvoerder van VT4, wil voorlopig enkel kwijt dat de sector bekijkt hoe ze het precies zal aanpakken.

Begin mei zal de Vlaamse regering opnieuw samenzitten met de VOTP om de vooruitgang op te volgen. En wat als de pogingen mislukken? “In dat geval zal ik de zaak opnieuw op de parlementaire agenda plaatsen, door bijvoorbeeld hoorzittingen te vragen over reality-tv”, besluit Yüksel.

© 2012 – Koekje bij de koffie – Gunther Malin

Bij een brand heb je in de regel maar drie minuten de tijd om de woning te verlaten. Een rookmelder alarmeert onmiddellijk en verdubbelt de kans om een woningbrand te overleven. Die kleine investering heeft reeds tientallen levens gered. Het was dan ook een goede zaak dat het Vlaams parlement rookmelders verplicht maakte voor alle nieuwbouwwoningen en alle renovaties waarvoor een stedenbouwkundige vergunning vereist is.

De regeling lijkt sluitend. Als men een stedenbouwkundige vergunning aanvraagt, moet het bouwplan tonen waar de rookmelders zullen komen. De bouwheer moet de plaatsing bewijzen aan de hand van een attest dat wordt afgeleverd door de verstrekker van de stedenbouwkundige vergunning.

Naar aanleiding van een dodelijk slachtoffer bij een brand in Vilvoorde wilde ik weten in welke mate het decreet van 2009 wordt nageleefd en hoeveel attesten tot hiertoe werden uitgereikt. Om die reden stelde ik een parlementaire vraag aan minister Muyters, bevoegd voor Ruimtelijke Ordening. Die antwoordde dat het bewuste decreet onder de bevoegdheid valt van de minister van Wonen, Freya Van den Bossche. Toen ik daarop de vraag voorlegde aan minister Van den Bossche , luidde het antwoord: “De verplichting die voortvloeit uit het decreet van 8 mei 2009 is gekoppeld aan de stedenbouwkundige vergunning. De handhaving van die verplichting moet gebeuren door de vergunningverlenende overheid en de organisatie daarvan behoort tot de bevoegdheid van minister Muyters.”

Ik ben verbaasd over het pingpongspel tussen de ministers. Ze kijken allebei de andere kant uit terwijl het hier gaat over iets essentieels als rookmelders, die levens redden. Ik wil de betrokken ministers dan ook oproepen om snel duidelijkheid te brengen in deze zaak.

Ik volg dit dossier van zeer nabij in het Vlaams Parlement en heb de Gentse zaak regelmatig bepleit bij minister Crevits. Ik ben dan ook zeer verheugd over de belangrijke stap die nu in dit dossier werd gezet. De nieuwe sluis is immers van essentieel belang voor de verdere ontwikkeling van de Gentse haven en voor de groei van de havengebonden ondernemingen, en dus ook voor de tewerkstelling en de welvaart in onze streek. Om die reden heeft CD&V Gent, zelfs vanuit de oppositie, de bouw van een nieuwe sluis altijd gesteund.

Alle informatie over de nieuwe sluis en het ondertekende akkoord vindt u hier.

De partij en de Gentse afdeling hebben me gevraagd om de CD&V-lijst te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober. Ik heb die taak met heel veel enthousiasme aanvaard. Het is voor mij een grote eer dat ik het vertrouwen krijg om een nieuw verhaal te brengen voor de Gentenaars. Uiteraard ga ik dat niet alleen doen. Ik kan rekenen op de steun van zowel ervaren als nieuwe kandidaten. Bovendien wordt de top drie van de lijst vervolledigd door twee mensen die zeer beslagen zijn in de gemeentepolitiek: Chantal Sysmans, nu OCMW-raadslid, en Paul Goossens, de fractieleider van CD&V in de Gentse gemeenteraad.

Het Gentse stadsbestuur stelt zijn beleid graag voor als een grote goednieuwsshow. Volgens ons strookt dit niet met de realiteit. Er zijn in Gent immers een aantal zaken die grondig fout lopen. Zo verlaten jonge gezinnen de stad omdat ze geen betaalbare woning vinden, worden er amper sociale woningen bijgebouwd terwijl ongeveer 8000 kandidaat-huurders op de wachtlijst staan, heeft de stad te kampen met sluikafval en verloedering, en blijft armoede een groot probleem (Gent telt zowat 8500 leefloontrekkers, dit is 3,6% van de inwoners van 18 tot 65 jaar, het hoogste aandeel van alle centrumsteden).

Wij zijn ervan overtuigd dat het anders en beter kan. Het programma waarmee we straks de straat opgaan, laat zich samenvatten in één slagzin: ‘Gent, een thuis voor iedereen’. Als CD&V willen wij dat alle Gentenaars, in elke wijk of deelgemeente van Gent, zich thuis voelen in onze stad. Dat betekent dat iedereen betaalbaar en comfortabel kan wonen, dat er genoeg scholen en crèches, propere parken en pleinen zijn. Dat houdt ook in dat iedereen voldoende bestaansmiddelen heeft, dat er genoeg werkgelegenheid is en dat ondernemers en handelaars de nodige ruimte en ondersteuning krijgen. Dat betekent eveneens dat er een sterke sociale verbondenheid is, dat mensen deelnemen aan het verenigingsleven en elkaar ontmoeten, over de culturen heen. ‘Gent, een thuis voor iedereen’ betekent ten slotte ook dat alle Gentenaars worden beschouwd als evenwaardige burgers van de stad, met gelijke rechten en plichten, en dat naar elk van hen wordt geluisterd, onafhankelijk van hun leeftijd, hun afkomst of de wijk waar ze wonen.

Gent en de Gentenaars zijn toe aan een nieuw project en een nieuwe aanpak. CD&V biedt dat nieuwe project. Het verkiezingsprogramma zal de komende weken en maanden verder vorm krijgen in nauwe samenspraak met de Gentenaars, maar hierbij geef ik alvast de drie speerpunten:

1) Er moet bijkomend werk worden gemaakt van een kwalitatief en betaalbaar woningaanbod en van de strijd tegen de stadsvlucht van jonge gezinnen.

2) Er moet meer aandacht zijn voor de wijken en de deelgemeenten.

3) Om de leefbaarheid van de stad te vergroten, moet meer nadruk worden gelegd op het feit dat iedereen gelijke rechten, maar ook gelijke plichten heeft.

Om dit project te realiseren, stellen wij een sterke lijst samen, maar daarover verneemt u later meer. Hou zeker deze blog in de gaten!

Anders dan de naam doet vermoeden, is reality-tv geen televisie die de realiteit in beeld brengt. Het gaat om programma’s die mensen in een gecreëerde en gemanipuleerde omgeving brengen. Een of meerdere wedstrijdelementen in het programma moeten tweedracht en animositeit zaaien en deelnemers in de verleiding brengen om grenzen te overschrijden op fysiek, ethisch, seksueel of welkdanig ander gebied. Het verloop van het verhaal wordt grotendeels gestuurd door de makers, zonder inspraak van de deelnemers, die doorgaans aan handen en voeten gebonden zijn door zeer verregaande contracten.

Dit format geeft aanleiding tot tal van onethische en onwettelijke praktijken. Niet alleen de deelnemers zijn daarvan het slachtoffer, ook medewerkers en andere betrokkenen krijgen ermee af te rekenen. Een voorbeeld uit de vele getuigenissen die ik mocht ontvangen: “Het gaat over een cultuur van afwezigheid van normen. Dat uit zich ook ten aanzien van de locals waar de karavaan van zo’n productie langskomt. Het verzoek aan arme Afrikanen om schaarser gekleed te lopen, om de golfplaten op hun hut te vervangen door bananenbladeren, want het moet er arm uitzien.” Of nog: “Dit gebrek aan ethiek vind je ook terug in de omgang met medewerkers. De verantwoordelijken handelen als slavendrijvers. Alles moet binnen een krap budget en in dat budget wordt de winstmarge voor het bedrijf gemaximaliseerd: veel jonge mensen tegen lage vergoedingen, vaak freelance en indien niet oké, meteen eruit; geen rechten, groot verloop van personeel, jonge mensen met stevige burnout, psychische problemen.”

Ik besef dat ethiek – of het gebrek daaraan – een moeilijke kwestie is om aan te pakken, zeker via politieke weg. Daarom wil ik pleiten voor zelfregulering van de sector door middel van een ‘code of conduct’ of gedragscode. Productiehuizen en omroepen moeten in onderling overleg de grenzen vastleggen van wat kan en niet kan in reality-programma’s. Ik heb er vertrouwen in dat er voldoende bonafide spelers zijn die ervoor kunnen zorgen dat zo een gedragscode een instrument wordt dat binnen de sector afdwingbare regels bepaalt.

Anders is het voor de wanpraktijken die flagrant indruisen tegen de arbeids- en privacywetgeving. Ook die zijn er te over. De contracten die deelnemers moeten tekenen, bevatten bepalingen die hun fundamentele rechten ontnemen. Ook de arbeidsomstandigheden van de medewerkers zijn vaak in strijd met de wet. Een voormalige medewerkster schetste me de werkdruk: “In 2001 kreeg ik als producer 45.000 oude Belgische frank (ongeveer 1115 euro) om zes dagen op zeven te werken en dagen te kloppen van 13 of 14 uur. Als ik recuperatie vroeg werd me de deur gewezen. Want er stonden nog twintig mensen te wachten op me op te volgen.” Wetsovertredingen als deze kunnen en moeten worden bestreden met alle beschikbare rechtsmiddelen.

Het debat over de grenzen van reality-tv is niet nieuw. De voorbije jaren stak het verscheidene malen de kop op, maar telkens ging de storm weer liggen zonder dat er werkelijk iets veranderde. De sector is zeer terughoudend om buitenstaanders een blik achter de schermen te gunnen. Deelnemers zijn gebonden aan zeer verregaande geheimhoudingsclausules. Werknemers durven niet openlijk te getuigen omdat ze bang zijn hun broodwinning te verliezen of noodgedwongen medeplichtig zijn geweest aan laakbare praktijken.

Het gevaar van eenzijdige interpretaties en foute veralgemeningen loert in dit debat steeds om de hoek. Maar de noodzakelijke zin voor nuance mag ons gevoel van verontwaardiging niet in de weg staan. De bestaande wanpraktijken kunnen en mogen niet worden toegelaten in een democratische rechtstaat. Een diepgaand juridisch onderzoek lijkt me op zijn plaats. Daarnaast is ook een breed maatschappelijk debat tot hiertoe afwezig gebleven. Ik wil Vlaanderen hierbij dan ook oproepen om dat debat nu te openen.

Het Vlaamse sportbeleid is erop gericht om zo veel mogelijk Vlamingen aan het sporten te krijgen. Nu is het vaak zo dat jonge kinderen enthousiast beginnen met een bepaalde sport omdat hun vriendjes diezelfde sport beoefenen. Een aanzienlijk deel van hen raakt echter snel ontmoedigd wanneer blijkt dat ze niet beschikken over het verhoopte talent. Ze haken af en wagen zich vaak niet meer aan een andere sport. Die ‘sportmoeheid’ kan volgens mij ten dele worden vermeden door jonge kinderen beter te adviseren en hen toe te leiden naar een sport waar ze goed in zijn.

De voorbije jaren werden verscheidene projecten op het getouw gezet met betrekking tot sporttalentdetectie. In de periode 2004-2006 was er een project van Bloso. Van 2007 tot 2011 ontwikkelde een team wetenschappers van de UGent het ‘Vlaams Sport Kompas’, een project waarin Vlaanderen meer dan een miljoen euro investeerde. De Vlaamse overheid besteedde veel belastinggeld aan de ontwikkeling van deze detectie-instrumenten. Het lijkt me dan ook niet meer dan logisch dat we ze gebruiken en zo doeltreffend mogelijk aanwenden.

Om zo veel mogelijk kinderen te bereiken, zou het in mijn ogen een goede zaak zijn om de ontwikkelde detectie-instrumenten te gebruiken in de lessen lichamelijke opvoeding in het basisonderwijs. Wanneer we leerkrachten LO aanleren hoe ze kunnen zien voor welke sport leerlingen talent hebben, dan kunnen ze de kinderen gericht doorverwijzen naar die sporten die aansluiten bij hun talenten. Wat je goed kan, doe je meestal ook graag, en op die manier groeien meer sportende kinderen en jongeren op tot sportende volwassenen.

Ik legde mijn voorstel vandaag voor aan minister Smet, bevoegd voor onder meer Onderwijs en Jeugd. Die beaamde dat het onderwijs een rol moet spelen in de doorverwijzing van kinderen naar sporten die aansluiten bij hun talenten en beloofde dat hij met zijn collega Philippe Muyters, minister van Sport, zal nagaan op welke manier de testinstrumenten kunnen worden gebruikt in het basisonderwijs.

Ik sta trouwens niet alleen met mijn pleidooi. In het één-programma ‘Ook getest op mensen’ (aflevering van 25 januari) pleitte professor Matthieu Lenoir (UGent), die als wetenschapper betrokken was bij de ontwikkeling van het Vlaams Sport Kompas, voor de implementatie van dit instrument in de lessen lichamelijk opvoeding van het basisonderwijs. Ik heb deze kwestie vandaag onder de aandacht van de minister gebracht. Ik ben zeer tevreden dat hij mijn inzicht deelt en stappen wil ondernemen, en ik zal dit dossier van zeer nabij blijven volgen.